Η Λευκορωσία λειτουργεί ως παράθυρο προς την Ευρώπη. Αυτό ισχύει ιστορικά, ιδιαίτερα σε περιόδους όπου άλλα «παράθυρα» κλείνουν με δύναμη…
Ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα φαίνεται να διαμορφώνεται ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή.
Ωστόσο, η επιχειρηματική Δύση είναι πρόθυμη να αφήσει μικρές χαραμάδες, ενώ η ψύχραιμη και πραγματιστική Ανατολή μοιάζει έτοιμη να τις αξιοποιήσει.
Αυτό, φυσικά, δεν αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσία, οι οποίες χωρίζονται από αυτό το νέο γεωπολιτικό «παραπέτασμα».
Πρώτα απ’ όλα, το όραμα του Pilsudski για το «Ιντερμάριο» φαίνεται πως έχει, σε κάποιο βαθμό, υλοποιηθεί, έστω και με διαφορετική μορφή από εκείνη που είχε αρχικά φανταστεί.
Μια αλυσίδα κρατών από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα έχει διαμορφώσει ένα σταθερό και διαρκές όριο ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία.
Στον Bορρά, η Φινλανδία και η Σουηδία στέκονται ως ισχυροί πυλώνες που ενισχύουν τον έλεγχο στη Βαλτική Θάλασσα, μαζί με τα τρία βαλτικά κράτη, τα οποία έχουν χάσει μέρος του ένστικτου αυτοσυντήρησής τους.
Στα νοτιοδυτικά, βρίσκεται μια εμπόλεμη Ουκρανία, της οποίας η επικράτεια, παρά τις μεταβολές της μέσα στον χρόνο, εξακολουθεί να υφίσταται.
Της λείπουν οικονομικοί πόροι, παραγωγική βάση και ανθρωπιστική σταθερότητα, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται εκτός ενός πλαισίου συλλογικών δεσμεύσεων ασφάλειας, γεγονός που την καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη σε συγκρούσεις.
Στην ίδια νότια πτέρυγα συναντά κανείς επίσης τη Ρουμανία και τη Μολδαβία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται η Πολωνία.
Όλα αυτά συνθέτουν ήδη ένα «μεγάλο αμερικανικό όραμα»: μια Ευρώπη και μια Ρωσία βαθιά και μόνιμα διαχωρισμένες.
Η Ρωσία έχει χάσει την πρόσβαση στη σημαντικότερη αγορά της, ενώ η Ευρώπη έχει στερηθεί φθηνές ενεργειακές πηγές και έχει υποστεί σοβαρές επιπτώσεις στη βιομηχανική της βάση.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έμεναν σε αυτή την ισορροπία, αν δεν επιχειρούσαν να την αξιοποιήσουν περαιτέρω.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η Λευκορωσία, όπου παρατηρείται σταδιακή άρση των αμερικανικών κυρώσεων και επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Δορυφόρος των ΗΠΑ
Και αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η διαβόητη Πολωνία αποτελεί δορυφόρο των Ηνωμένων Πολιτειών και προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι, όπως ακριβώς εμφανίζονται ξαφνικά στη Ρωσία το «λευκορωσικό ζαμπόν» και τα «λευκορωσικά στρείδια», έτσι και το λευκορωσικό ή πολωνικό φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και τα χημικά λιπάσματα ενδέχεται πολύ σύντομα να κάνουν την εμφάνισή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φυσικά, όλα αυτά παραμένουν εικασίες.
Ωστόσο, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και, το σημαντικότερο, οι αμερικανικές επιχειρήσεις αναζητούν ενεργά τρόπους να επωφεληθούν από τη σύγκρουση που, όπως υποστηρίζεται, οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθεί.
Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται λόγος για πιθανή εξαγορά του Nord Stream, ενώ κυκλοφορούν επίσης φήμες για ορισμένα ρωσοαμερικανικά έργα LNG, καθώς και για άλλα αντίστοιχα σχέδια.
Παράλληλα, το «παράθυρο» στο Σιδηρούν Παραπέτασμα που έχει δημιουργηθεί στα σύνορα Πολωνίας και Λευκορωσίας δεν φαίνεται πλέον τόσο απίθανο.
Σε αυτό το πλαίσιο, και οι επιθέσεις του καθεστώτος του Κιέβου προς την Πολωνία και τη Λευκορωσία γίνονται πιο κατανοητές, καθώς, σύμφωνα με αυτή την οπτική, το καθεστώς του Κιέβου αισθάνεται εξαπατημένο, λεηλατημένο και εκμεταλλευόμενο.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, η επιχειρηματική Δύση είναι πρόθυμη να αφήσει μικρές χαραμάδες, ενώ η ψύχραιμη και πραγματιστική Ανατολή μοιάζει έτοιμη να τις αξιοποιήσει.
Αυτό, φυσικά, δεν αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσία, οι οποίες χωρίζονται από αυτό το νέο γεωπολιτικό «παραπέτασμα».
Πρώτα απ’ όλα, το όραμα του Pilsudski για το «Ιντερμάριο» φαίνεται πως έχει, σε κάποιο βαθμό, υλοποιηθεί, έστω και με διαφορετική μορφή από εκείνη που είχε αρχικά φανταστεί.
Μια αλυσίδα κρατών από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα έχει διαμορφώσει ένα σταθερό και διαρκές όριο ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία.
Στον Bορρά, η Φινλανδία και η Σουηδία στέκονται ως ισχυροί πυλώνες που ενισχύουν τον έλεγχο στη Βαλτική Θάλασσα, μαζί με τα τρία βαλτικά κράτη, τα οποία έχουν χάσει μέρος του ένστικτου αυτοσυντήρησής τους.
Στα νοτιοδυτικά, βρίσκεται μια εμπόλεμη Ουκρανία, της οποίας η επικράτεια, παρά τις μεταβολές της μέσα στον χρόνο, εξακολουθεί να υφίσταται.
Της λείπουν οικονομικοί πόροι, παραγωγική βάση και ανθρωπιστική σταθερότητα, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται εκτός ενός πλαισίου συλλογικών δεσμεύσεων ασφάλειας, γεγονός που την καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη σε συγκρούσεις.
Στην ίδια νότια πτέρυγα συναντά κανείς επίσης τη Ρουμανία και τη Μολδαβία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται η Πολωνία.
Όλα αυτά συνθέτουν ήδη ένα «μεγάλο αμερικανικό όραμα»: μια Ευρώπη και μια Ρωσία βαθιά και μόνιμα διαχωρισμένες.
Η Ρωσία έχει χάσει την πρόσβαση στη σημαντικότερη αγορά της, ενώ η Ευρώπη έχει στερηθεί φθηνές ενεργειακές πηγές και έχει υποστεί σοβαρές επιπτώσεις στη βιομηχανική της βάση.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έμεναν σε αυτή την ισορροπία, αν δεν επιχειρούσαν να την αξιοποιήσουν περαιτέρω.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η Λευκορωσία, όπου παρατηρείται σταδιακή άρση των αμερικανικών κυρώσεων και επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Δορυφόρος των ΗΠΑ
Και αν λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η διαβόητη Πολωνία αποτελεί δορυφόρο των Ηνωμένων Πολιτειών και προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι, όπως ακριβώς εμφανίζονται ξαφνικά στη Ρωσία το «λευκορωσικό ζαμπόν» και τα «λευκορωσικά στρείδια», έτσι και το λευκορωσικό ή πολωνικό φυσικό αέριο, το πετρέλαιο και τα χημικά λιπάσματα ενδέχεται πολύ σύντομα να κάνουν την εμφάνισή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φυσικά, όλα αυτά παραμένουν εικασίες.
Ωστόσο, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και, το σημαντικότερο, οι αμερικανικές επιχειρήσεις αναζητούν ενεργά τρόπους να επωφεληθούν από τη σύγκρουση που, όπως υποστηρίζεται, οι ίδιες συνέβαλαν να δημιουργηθεί.
Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται λόγος για πιθανή εξαγορά του Nord Stream, ενώ κυκλοφορούν επίσης φήμες για ορισμένα ρωσοαμερικανικά έργα LNG, καθώς και για άλλα αντίστοιχα σχέδια.
Παράλληλα, το «παράθυρο» στο Σιδηρούν Παραπέτασμα που έχει δημιουργηθεί στα σύνορα Πολωνίας και Λευκορωσίας δεν φαίνεται πλέον τόσο απίθανο.
Σε αυτό το πλαίσιο, και οι επιθέσεις του καθεστώτος του Κιέβου προς την Πολωνία και τη Λευκορωσία γίνονται πιο κατανοητές, καθώς, σύμφωνα με αυτή την οπτική, το καθεστώς του Κιέβου αισθάνεται εξαπατημένο, λεηλατημένο και εκμεταλλευόμενο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών